A Dream..

Once upon a time there lived a pretty girl called Catherine. She always wore white clothes. One morning a terrible nightmare woke her up and she found herself lying in a dirty and dark jungle surrounded by rotten meat all around. The disgusting smell left her feeling nauseated. She tried to get up but her knees felt weak and her white clothes were full of mud. She just wanted to escape from all this dirty scene not wanting to know what was all this about and how she ended up there. She felt like crying but she had no tears left. She longed for her sweet pup, whose bright eyes used to make her forget all her worries. Crawling, she was trying to get away, she was pushing herself way too much believing that once she reaches where she wants to be, all these efforts will be worth it. And suddenly she saw it! The big brown rosewood door! Beautifully carved, it was a piece of art indeed! It looked very grand with all those shiny brass knobs. She was wondering what would be waiting for her on the other side? Will she be able to breathe clean, fresh air again or will it be worse than her present surrounding? Not knowing what to do, she stood there for a few hours. Then, with a lot of courage she decided to take the risk and softly turned the bass knob. And there it was! She closed her eyes as the sweet, cool breeze ran through her hair. She slightly opened her eyes to look at the bright yellow sunlight. Beautiful green fields with yellow flowers, birds chirping...it made her forget all her pain. She had successfully completed her journey to The Heaven finally!


-omi

you.. just be YOU!

"Just be yourself!!"
how many times in life have we heard this advice?
In a situation where you don't know how to react or simply lose the sanity and logic, somebody who doesn't know what else to do, tells you the ultimate magical words, 'be yourself'!
All so-called self-help books, magazines, cosmetics ads etc etc celebrate 'being yourself', where the irony is, all of these work exactly the opposite way...they tell you how to change your attitude, behaviour, appearance in order to get what you can't possibly get just by being yourself.
What do u mean by being urself? Sit on ur a** with a stubborn attitude of not changing ur screwed up opinions about something or someone?? or is it just a form of laziness not to accept ur own weaknesses and defficiencies, or rather...instead of acknowledging them and trying to work on 'em, just take it as "the way it is"?? So the stuff like self-improvement and growing up as a person, doesnt exist anymore?
I think its a rather misunderstood phrase, one meaning that could be extracted from it is not trying to be someone you are not. But then again, what about following your ideals in life? If somebody wants to be like Mother Teresa or Narayanmurthy, is it still advisable not to try to be someone you are not but you really want to be?


-omi

Maturity...!

What is maturity after all? We hear people call someone mature/childish pretty often. So who defines what maturity is?
I think it is:
01.controlling (not supressing) your emotions
02.being able to prioritize things in life
03.knowing when to shut up and leave
04.knowing what are you doing and where you are going (most of the times)
04.ability to forgive
05.taking pleasure in giving sometimes rather than recieving all the time
06.ability to take a decision and stand by it
07.accepting failures and bouncing back
08.willingness to change something you don't like and to accept something you can't change
08.willingness to change your thoughts and not your basics (I donno whether to call them ethics or morals or principles or watever)

What do u think?


-omi

change!

that was interesting!!!
really!
someone loves for what you are, appreciates the way you live your life and when your with that person, when the love blossoms, he/she expects you to change!!
but seriously, i'm confused, this is strange, people change themselves everyday, every moment, for someone else or something else because you want that someone or something, and when you change, you also change what you like and wat u want!!
and... again the cycle goes on.....
this is called as 'adjustment' or 'compromise'...
life is full of ironies....


-omi

GYPSY.. possibly a correct word for me! :)

Sometimes i feel that im a crazy concoction of multiple personalities....
i have extremely contrast views abt anything..depending on the state of mind....
i love to dream abt future but i also indulge in my past very often....
i donno which side weighs heavier.....
love to be socially active, meet ppl, also like loneliness...donno which is predominant.....
love to be alone with the nature, on the other hand love the fast life in the cities...
again who knows which is more interesting!!!
.
.
life is full of so many choices..i fear i have only one life of limited time and im trying to experience everything in just one life...rather i want to!!
I am like a Gypsy in this endless world...
i'll go wherever it will take me....then do i expect stability??? wat is it anyways?? i dont believe anything is stable...if it looks like, its just the state of 'dynamic equilibrium', things changing on both sides makes u feel like stability...


-omi

its my idea of love.. :)

He wanted to hear her speech at that big conference.
.
.
.
But he was too ill to take the trip.
.
.
.
He didn't let her kiss him cos of the bad viral fever.
.
.
.
As she left, he blew a kiss at her and she threw a pillow back at him.
.
.
.
.
.
his cell phone beeped..
.
.
<1 New Message>
.
.
.
'Muaaaaah. Now, sleep.'


-omi

कधी कधी...

कधी कधी... रुक्षपणाच बरा वाटतो!
कधी कधी... एखादा अंधारा कोपराच छान आपलासा वाटतो!
कधी कधी... रडायचं नसलं तरी डोळ्यातून अश्रू ओघळतात!
कधी कधी... काळजीपोटी आलेले शब्द सुद्धा सुयांसारखे बोचतात!
कधी कधी... स्वप्न भविष्यात मानगुटीवर भुतासारखी बसतात!
कधी कधी... सगळंच सोडून द्यावसं वाटतं!
कधी कधी... आयुष्यात यशापेक्षा खाचखळगेच जास्त आहेत असं वाटतं!
कधी कधी... कितीही काळजी घेतली तरीही पडावंच लागतं!
कधी कधी... आपण जसे आहोत तसे राहणं खूप तोट्याचं असतं!
कधी कधी... खूप खूप एकाकी रहावसं वाटतं!
कधी कधी...


-omi

...! ? !...

Warning: This post may have little or no sense in it.

'What a way to nap!!!' - would have been the thought for those who happened to glance at me in the last few minutes. Being seated in a meditating posture with an empty notepad opened up would make anyone think so. ( as my earlier DP was :D )

I have been under alternating spells of indulgence and ignorance when it comes to my blog. My reduced online presence didnt help much to alleviate the cause. However, most of my chats/replies/statuses were filled with questions about this place.

And so, here am with an open notepad, trying to pen something other than a my so called Philosophies.
As it turns out, I feel that I have become a little rusty with respect to my writing-thought process. There are plenty of topics to write about, from the Obama Visit to the last Indian whitewash (blue wash) to OZs, from the disappointing quality of recent Marathi TV daily soaps to return of the famous TV series like KBC.

But then I realised that I had been staring at the empty notepad for so long with loads of passersby.
You know what they say, 'being busy' is better than 'pretending to be busy'; try it, its tough.
Since staring at the monitor is not considered to be a part of the 'busy' process, I start to type into the notepad.

Within seconds, the surrounding world fades away but for my Facebook which keeps giving notification pings all the time. And there came the shock when I looked at the trending topic - IS SEHWAG BETTER THAN SACHIN? ( Courtsey : India TV or something like that only! )

Shrugging off the diversion, I focus back into typing clear words. Minutes pass by, few paragraphs get written and I stop to review them. Gosh, I begin to realize that this is just another one of those endless 'offbeat-style' rambles... (BEEP)


-omi

झगडणं..

ती दुपार फारच हळू उलगडत होती..
तो ती वेळ कशी जाईल याची वाट पाहत होता..
झगडत होता..
त्या कंटाळवाण्या वेळेशी..
संध्याकाळी "तिला" कुठं भेटायचं? ते यंदा सुट्टी घेऊन कुठे फिरायला जायचं..
हे सगळे विचार सर्रकन त्याच्या मनात येऊन गेले..
तरीही..
तो झगडतच राहिला..
त्या कंटाळवाण्या वेळेशी..
शेवटी तो दमला..
सोडून दिलं त्यानी..
लढणं..
आणि मग..
त्याला शांत झोप लागली!

;)

-omi

एक होता राजा..

एक होता राजा.
एका प्रगत राज्याचा.
किमान ५०% प्रजेला तरी आवडला होता तो.
तसा कौलच दिला होता प्रजेनी!
सगळं सुखात चालू होतं..
आधीच्या राजापेक्षा हा राजा कित्ती कित्ती छान होता माहितेय?
त्याचे खेळाडू बऱ्याच स्पर्धांमध्ये जिंकत होते.
उद्योग भरभराटीला आले होते
सगळं कसं आल-बेल होतं..
सर्व प्रजेवर त्याचा देता "हात" होता!
पण हाच हात नकळत पाठीत धपाटा घालू शकतो हे कोणालाच वाटलं नाही..
आणि फक्त धपाटा नाही.. पाठीत खंजीरही खुपसला गेला.
बेसावध प्रजा.. आणि चतुर राजा..
चतुर? की धूर्त?
परवा परवाच खेळाडूंच्या सत्कारात आनंदात असलेला राजा इतका बदलू शकतो असं वाटलंच नाही!

सन २०००:
स्थळ : कारगील मधल्या एका वीराचं घर.

एवढी माणसं त्याच्या घरात कधीच जमा झाली नव्हती. घरात एवढी माणसं असूनही तिथे खूप शांतता होती. ही सारी माणसं त्याच्या बाबासारखीच होती. युनिफॉर्ममधली माणसं.. त्यांनी कसलीशी मोठ्ठी पेटी घरात आणून ठेवली. त्यांनी त्या पेटीचं झाकण उघडलं नि त्यामध्ये त्याला दिसला त्याच्या बाबाने ज्या झेंडय़ाला कायम सॅल्युट करायला शिकवलं तो तिरंगा. सवयीने त्याने सॅल्युट केला आणि त्याच्या आईने त्याला घट्ट जवळ घेतलं. तो घुसमटला पण आईने त्याला सोडलं नाही. त्याच्या बाबाचा चेहरा दिसता-दिसता मध्येच आईने जवळ घेतल्याने हरवून गेला.. आईने असं का केलं ते त्याला कळलंच नाही.
त्या वेळी तो होता अवघ्या साडे तीन वर्षांचा. त्याला आजूबाजूला नेमकं काय घडतंय काहीच कळत नव्हतं. त्याला फक्त कळत होतं आजूबाजूच्या काही लोकांचं रडणं, काहींचं तटस्थ असणं नि त्याच्या आईचं काहीसं विचित्र शांत असणं. त्याला वेगळंच काही उमगत होतं. आई काही तरी वेगळी वागतेय, आजी-आजोबा सतत रडतायत, घरी खूप पाहुणे आले आहेत, पण एकानेही आपल्यासाठी चॉकलेट आणलेलं नाही, कुणीच हसत नाही, आपल्याला लाडाने उचलून घेत नाही असं बरंच काही, अर्धवट त्याला जाणवत होतं. मग कोणी तरी म्हणालं की, त्याचा बाबा गेला. पण तो कुठे गेला, तो कधी आला होता, मग न भेटता कसा गेला हेच त्याला कळत नव्हतं. आईलाही विचारता येत नव्हतं..

सन २०१०:
स्थळ : त्याच कारगील मधल्या त्याच वीराचं घर.

तो मुलगा आता १२ वर्षांचा झालाय.
आता आपण नवीन घरात राहायला जाणार म्हणून तो खूष आहे!
नवीन मित्र.. नवीन घर.. नवीन रिक्षावाले काका..
आपण कोण आहोत आणि आपल्याला काय करायचं हे त्याला थोडाफार कळतं.
शाळेमध्ये त्याला खूप आदरानी वागवतात.
त्याच्या आईकडून तो त्याच्या वडिलांच्या शौर्यकथा ऐकतो.
आपल्या वीर वडिलांबद्दल त्याला खूप अभिमान आहे.
त्याला सुद्धा सैन्यात जायचंय!
मग त्या दिवशी तो पेपर मध्ये वाचतो!
त्याला काहीच कळत नाही.
तो आईला विचारतो..
आई म्हणते "बेटा, तुला हे घर आवडतं?"
तो होकारार्थी मान डोलावतो.
आई म्हणते, "मग आपण कशाला नवीन घरात जायचं? इथेच राहू! बाबा पण आहेत ना इथे?"
त्याच्या बालमनात असंख्य प्रश्न उद्भवतात..
तो हो म्हणतो..
सवयीप्रमाणे!
२ दिवस नुसता गप्प गप्प असतो तो!
राजा आपल्याशी असं का वागला असं तो आईला विचारतो.
आई म्हणते.. "तो राजा आहे.. तो म्हणेल ते योग्य."


आपण हे सगळं पेपर मध्ये वाचतो..
आपलं रक्त खवळत असतं..
शेगडीवरच्या उकळणाऱ्या चहासारखं!
"अगं.. हे वाचलंस का?
ही "वहाण" आता फेकूनच द्यायला हवी..
फारच बोचायला लागलीय..
मागच्या पेक्षा बरी म्हणून ही आणली.. वाटलं होतं २०१४ पर्यंत टिकेल..
पण हल्लीच्या गोष्टींना ना एक्सपायरी डेट असूनही काही फरक पडत नाही!"
गरम गरम चहा समोर येतो..
मारीचं बिस्कीट नाही का? असं विचारतो. तेही मिळतं!
आपल्याला काय?
त्या सैनिकांच्या नातलगांना घर नाही मिळालं म्हणून मी बोंबाबोंब करून काय उपयोग?
माझं ऐकणार आहे का राजा?

तसंही प्रजेचं कधी ऐकलं म्हणा त्यानी.....

आणि आपला चहा होतो.. अंघोळ आणि पूजा उरकून आपण आपल्या ऑफिस ला पोचतो.
साला तिथे पण हाच विषय.
लंच मध्ये २-४ वाक्यांची "सपट ऑफिस महाचर्चा" रंगते!
आणि नंतर.. दिवाळीचा बोनस कधी येणार हे कळेल का? या वाक्यावर थांबते!
मग राजा ऐवजी बॉस ला थोड्या प्रेमाच्या शिव्या!
दिवस संपतो!

तो १२ वर्षांचा मुलगा मात्र धुमसत असतो..
माझा बाप काही ऐरा गैरा वाटला की काय या राजाला.

तो ठरवतो!
मी पण माझ्या बापासारखाच होणार..
शूर..
आणि आईला नवीन घरात घेऊन जाणार..

ही असते आग...
वाघाचा बछडा सुद्धा वाघच असतो..
आणि तो छातीवरच्या मेडलसाठी नाही.. तर एक सच्चा देशभक्त म्हणून सीमेवर जातो..
आपले देशबांधव सुखात झोपावेत म्हणून!
हा असतो आदर्श..

राजाला त्याची किंमत कदाचित कधीच कळणार नाही..
कितीही वाघांनी कितीही जोरात डरकाळ्या फोडल्या तरी..


-omi